Vieze Lollie

Het zoontje van Astrid (40) is nu tien jaar oud. Vier was hij toen hij ten prooi viel aan een gestoorde pedofiel. “Huilend kwam mijn mannetje de trap af met zijn polsjes tegen elkaar, alsof ze nog waren vastgebonden. De striemen zaten op zijn armpjes.  “Ik heb een lolly gehad, mama. Een hele vieze lolly, zei hij.” Op dat moment brak mijn hart en sloegen mijn stoppen door. Ik pakte mijn zoontje op, bracht hem naar huis en riep mijn oudste zoon. Voordat we teruggingen, de pedofiel was onze buurjongen, belde ik 112 en zei dat er nu politie moest komen omdat ik niet voor mezelf instond en ik in staat was hem te vermoorden. Met mijn zoon ging ik terug, we pakten hem beet en voordat ik het wist stond de straat vol met politiewagens. Wat er daarna gebeurde was als in een film. Alsof we misdadigers waren werden we vastgepakt en op de grond gegooid. Eerst werd mijn zoon in een politiebus gezet en vervolgens pakten ze mij op en namen ons mee naar het bureau. Ons, terwijl die pedo gewoon thuis achterbleef. Op het bureau heb ik mijn verhaal kunnen doen. Vier uur later werden agenten van de zedenpolitie naar het huis van die pedofiel gestuurd, waardoor hij genoeg tijd heeft gehad bewijs te vernietigen. Uiteindelijk heeft hij drie maanden vastgezeten. Mijn oudste zoon kreeg een jaar voorwaardelijke gevangenisstraf voor poging tot doodslag. Hij was toen zestien. Het was de omgekeerde wereld; van slachtoffer werden wij dader. Maar ik ben trots op mijn zoon, hij is opgekomen voor zijn kleine broertje en heeft daar een hoge prijs voor moeten betalen.” Mijn jongste zoontje kwam wel vaker bij de buren. We hadden een goede band met ze. Het is een gezin met twee ouders en vijf zoons die ook vaak bij ons over de vloer kwamen. We gingen zelfs met ze op vakantie. Met het volste vertrouwen liet ik ze dan ook wel eens op mijn kleinste passen. Hoe lang het misbruik heeft geduurd weten we niet precies. Wel dat mijn zoontje zowel lichamelijk als fysiek voor zijn leven getekend is. Hij heeft een nierziekte. Een gevolg van het feit dat zijn plasbuis beschadigd is. Op een gegeven moment kon hij niet meer goed plassen, het bleek dat zijn plasbuisje totaal was opgerekt. Die pedo heeft meteen bekend. Tot op heden weten we nog steeds niet wat hij precies gedaan heeft. Hij had voorgedaan hoe een mannelijke lolly eruitzag en proefde, waren zijn woorden. Toen hij na drie maanden vrij kwam heeft hij een straatverbod gekregen van een jaar, waar hij zich niet aanhield. Regelmatig parkeerde hij zijn auto voor onze deur, ging keihard muziek draaien en bleef gewoon zitten. Alsof we nog niet slachtoffer genoeg waren werd ons door de gemeente, burgemeester, politie en de woningbouwvereniging verteld dat we maar moesten verhuizen. Ze konden de buren niet verplichten te verhuizen. Er werd ons beloofd dat we geen kosten zouden krijgen, maar tot op de dag van vandaag zit ik nog steeds in de schulden daardoor. In mei van dit jaar is hij weer opgepakt. Het is zo ziek. Er zijn 71000 pornografische filmpjes en foto’s van kinderen op zijn computer gevonden. Deze keer werd hij ontmaskerd door een 13-jarig meisje. Hoe ziek ben je als je als alleenstaande man een kamer in je huis inricht als babykamer? Compleet met ledikantje, babyspullen, alles. Hij zette een advertentie waarin hij meisjes zocht om op zijn ‘baby’ te passen. Een 13-jarig meisje reageerde en paste op. Ze ontdekte echter dat er helemaal geen baby in het bedje lag, maar een kussen. Zij heeft hem ontmaskerd en aangegeven en is zelf hoogstwaarschijnlijk ontsnapt aan een verkrachting. Op 4 december moet hij weer voor de rechter verschijnen. Ik ben erbij in de rechtszaal en zal mijn zegje doen. Deze man mag nooit meer vrijkomen. Tijdens de vorige rechtszaak zei hij: ‘ik kick hierop, leef hiervoor en zou er zelfs een moord voor plegen’. Zijn ouders willen weer contact met me, maar dat weiger ik. In het begin zei z’n vader dat hij zijn zoon niet meer was, maar diezelfde vader heeft mij ook voor de voeten gegooid dat ik het zelf had uitgelokt. Ik had mijn zoontje van drie jaar in zijn nakie in een zwembadje in de tuin laten spelen. Al deze dingen maken me zo woedend en verdrietig. Bang ben ik niet. Ook niet voor die pedo. Ik sta nog steeds niet voor mezelf in als ik hem tegen zou komen. Hij heeft mijn zoontje voor zijn leven beschadigd, hij heeft met zijn gore tengels aan mijn kind gezeten en daarmee niet alleen mijn jongste zoon kapotgemaakt, maar mijn hele gezin. Mijn kleinste zweeg na het misbruik en dat doet hij nog steeds. We weten niet of hij het zich herinnert. Het is een zielig hoopje ellende. Hij heeft een eetprobleem; hij is tien jaar en weegt meer dan zestig kilo. De kinderarts adviseert ons het niet uit hem te trekken omdat we niet weten hoeveel en of hij het zich kan herinneren. We hopen van niet, dat hij te jong is geweest. Maar omdat het niet goed met hem gaat denken we wel aan therapie. De impact die het misbruik op ons gezin heeft is niet te overzien. Zoiets sloopt je en je bent er continue mee bezig. Als moeder duw je je verdriet weg en denk je alleen aan je kind. Ik ben een half jaar geleden naar een therapeut geweest omdat ik al jaren met zware hoofdpijn en pijn aan mijn lijf rondliep. Al tijdens de eerste behandeling kon ik alleen maar huilen. Ik ben ermee gestopt, ik kan die pijn niet aan en druk het liever weg. In het begin schaamde ik me. Je hebt als moeder het gevoel dat je iets niet goed gedaan hebt, dat je hebt gefaald. Sinds kort heb ik contact met Yvonne, de oprichtster van de website stopkindersex.com. Via de site gaat zij de strijd aan tegen pedofielen. Ze is een wereldwijf en bij haar ben ik pas gaan praten over alles. Ik ben veranderd. Ik zag altijd het goede in mensen. Dat is geschaad, ik vertrouw mensen, en vooral mannen, minder snel. Vooral in het begin liet ik geen man alleen bij mijn kinderen. Zelfs mijn eigen broer mocht niet oppassen. Mijn jongste dochtertje van zes heeft het syndroom van down. Ik zocht een logeerhuis voor haar, maar ik heb net zolang gezocht tot ik een logeerhuis vond waar geen mannen werken. Voor geen goud laat ik een man ’s nachts op mijn dochtertje passen. Angst is er altijd. Zelfs in ons eigen gezin kunnen we niet meer open zijn. Alles wat ook maar een klein beetje met sex of naaktheid te maken heeft scherm ik af van, vooral, mijn jongste zoon. Ik ga zelfs niet meer met hem douchen. Hij heeft een tijdlang bij mij in bed geslapen. Ik slaap altijd naakt, maar als hij bij me sliep trok ik een pyjama aan die me van top tot teen bedekte. Dat is wel het zwaarste van alles; dat die impact van het misbruik zo groot is en zelfs de vrijheid binnen ons gezin heeft aangetast. Dit kunnen we nooit achter ons laten en zal ons hele leven blijven achtervolgen. Er zijn verdenkingen dat de pedo die mijn zoontje heeft misbruikt onderdeel is van een groot netwerk van pedofielen. Mensen onderschatten het. Het is schokkend als je weet wat er op internet allemaal gebeurt. Er circuleren zoveel foto’s en filmpjes van jonge kinderen. Kinderen kunnen niet meer in al hun onschuld en vrijheid in hun naakie rondlopen. Niet op het strand en zelfs niet meer in je eigen tuin. Als ik op het strand een kindje naakt zie rondhuppelen dan waarschuw ik de moeder. In deze tijd, met mobieltjes waar foto’s en films mee gemaakt kunnen worden, heb je niet in de gaten dat je kindje gefilmd wordt. Het gebeurt stiekem en heel veel.”