Vermoorde onschuld

Erika Durkstra Dit verhaal is mijn verhaal. De karakters zijn niet aangepast; alle namen zijn én blijven origineel. Gerard Van Laar is 4 jaar geleden overleden. Het leven heeft hem gestraft voor hetgeen hij gedaan heeft. Na jaren van misbruik, is hij uiteindelijk overleden aan Alvleesklierkanker. De meest agressieve vorm van kanker. Op het moment dat Gerard overleed woog hij slechts nog 34 kilo. Dinsdagmorgen. Vandaag is mijn 9e verjaardag. Ik spring uit bed en sprint zo snel als mijn voeten mij kunnen dragen naar de ouderlijke slaapkamer. Ik steek nieuwsgierig mijn hoofd om de deurpost. Mam, goeiemorgen!'' De glimlach op mijn gezicht maakt plaats voor verbazing. Naast mijn moeder ligt een man. Hij ligt luid te snurken. '' Wie is dat?'' vraag ik voorzichtig. '' Dit is Gerard; hij is blijven slapen vannacht.'' Beduusd loop ik weg in de richting van de badkamer. Vier weken later ... Gerard is na de sexuele escapade met mijn moeder niet meer naar huis gegaan. Hij woont bij ons. Mijn moeder slaapt graag even in de middag. Ik ben 9 jaar maar ik vind het nog stééds héérlijk om s middag's tegen mijn moeder aan te kruipen in bed en een uurtje te slapen met haar. Zo óók vandaag. Mijn moeder maakt de opmerking dat ze even gaat liggen en gretig loop ik achter haar aan, stap met haar in bed en kruip tegen haar warme lichaam aan. Ik voel me veilig bij haar. Langzaam aan val ik in slaap. Ik wordt plotseling gewekt door een ruwe, slechtverzorgde hand die mijn dijbeen streelt. Het is Gerard. Toen mijn moeder wakker werd, heeft ze mij nog laten slapen waarna hij naast is komen liggen in het ouderlijk bed. Plotseling verplaatst zijn hand van mij dijbeen naar mijn (..X..). Ik schrik er zichtbaar van. Gerard zegt tegen mij: '' Het is oké. Dit voelt lekker, he?'' Nee, denk ik bij mezelf... Dit voelt niet lekker. De geur van zware shag en koffie die uit zijn mond komt maakt mij misselijk. Maar ik voel me geintimideerd, en laat hem verder gaan dan ik ooit had kunnen bedenken. Een tijdje later ... Inmiddels is het betasten dagelijkse kost geworden. Elke kans die hij krijgt vergrijpt hij zich aan mij en het gaat zienerogen slechter met me. Ik begin met bedplassen; immers.. als mijn bed nat is van het plassen, komt hij wellicht niet bij mij in bed liggen s avond's laat.. En stiekem vertop ik vieze lakens onder mijn bed ... Op school gaat het óók een stuk minder. Ik luister slecht, maak ruzie met mede-leerlingen en moet dan regelmatig bij de Directrice van school op het matje komen. ''Wat is er toch met jou aan de hand, Erika?'' Vraagt ze bezorgd. Nochelant haal ik mijn schouders op, vouw mijn armen over elkaar en doe er alles aan haar blik te vermijden. Ze geeft het al snel op, en ik mag weer naar de klas. Ik steel veel spullen van anderen, waar ik later spijt van krijg. Ook maak ik veel spullen van mijn moeder kapot uit woede. Ik ga mijn hoofd tegen de muur rammen omdat ik het gevoel heb dat ik mezelf moet straffen... Bureau Jeugdzorg staat voor een raadsel en gooit het maar op:'' gestoord gedrag'' en '' een persoonlijkheidsstoornis.'' Gerard neemt mij regelmatig mee naar zijn werk. Hij werkt bij een Schoonmaakbedrijf en moet regelmatig naar een object (locatie) vlakbij ons huis. Het is een klein kantoorgebouwtje dat 's avond's moet worden schoongemaakt. Schoorvoetend ga ik met hem mee. Er is een ruimte met één bureau. Waarschijnlijk is het een bureau van een projectontwikkelaar want er liggen rollen papier op het bureau met blauwdrukken. Na zijn werkzaamheden op schoonmaakgebied maakt hij snel het bureau leeg zegt hij tegen mij dat ik op het bureau moet gaan liggen. Dit doe ik dan ook. Langzaam gaan zijn klovende handen langs mijn borstjes.. de rillingen lopen over mijn rug. Hij trekt mijn broekje uit, en begint mij te (..effen). Ik vind het niet fijn. Hij stinkt naar zweet en gaat onachtzaam te werk. Daarna vind er gemeenschap plaats. Bij elke stoot laat ik stiekem een traan ... Gelukkig voor mij is hij met een paar minuten klaar... Het misbruik heeft een aantal jaren aangehouden. Ik ben inmiddels 25 jaar en ik heb 3 mooie kinderen. Helaas heeft mijn jeugd véél littekens achtergelaten. Ik vind het moeilijk om met mijn kinderen te knuffelen, ik heb er moeite mee hun genitalieen te wassen (ik heb zelfs mijn zoon expres laten besnijden). Ik ben beschadigd. Beschadigd door een man, die alléén aan zichzelf dacht. Bureau Jeugdzorg heeft nooit ingegrepen... Ik ben op dit moment zeer actief op het gebied van preventie en opsporing van Sexueel Misbruik. Ik denk maar zo: ''elke pedofiel die ik nú van de straat krijg, hebben mijn kinderen straks géén last meer van.'' Erika Durkstra 30 Oktober 2009