Iemand heeft aan ons kind gezeten  - Ouders vertellen hun verhaal 

GELDERMALSEN 

Dat de buitenwereld niet altijd veilig is, wisten ze wel. Dat zelfs op het schoolplein in het voortgezet onderwijs het gevaar dreigt in de vorm van softdrugs of loverboys. Dat je op je hoede moet zijn als je kind later naar de disco gaat, wisten ze ook. Maar dat voor je 13-jarige dochter zelfs in de eigen vertrouwde en keurige wijk het kwaad op de loer ligt, konden ze niet bevroeden. 

Het heeft hun gezinsleven behoorlijk op zijn kop gezet. Nagenoeg je buurman met een keurig gezinnetje, een zakenman in maatpak met een vlotte babbel. Hij gaat samen met zijn vrouw naar de plaatselijke sportschool.

 
De 13 jarige dochter, met twee even oude vriendinnen gaan bij dit gezin voortaan iedere maandagavond oppassen. Het is aan het begin van de avond, vlakbij huis, dus zien de ouders er geen kwaad in. 

Maar die meneer komt steeds net iets eerder thuis dan zijn vrouw en dan gebeuren er dingen die je niet voor mogelijk hebt gehouden.  

De ouders, Kees en Mieke rillen nog bij de gedachte als ze hun verhaal doen. Ze willen graag andere ouders waarschuwen om vooral alert te zijn. 

door onze verslaggever 

We woonden hier nog maar net, we hadden het meteen erg naar onze zin. De kinderen wenden snel op hun nieuwe school. Onze dochter en haar nieuwe vriendinnen bedachten een leuke manier om extra zakgeld te verdienen: kinderoppas in de wijk. Ze brachten flyers rond en bij een gezin klikte het meteen. Een leuke vader en moeder met twee lieve kleine kinderen. Maar na verloop van tijd werd hun dochter in haar normale gedrag echter steeds onhandelbaarder. We dachten in eerste instantie dat ze aan het puberen was. Ze kwam die maandagavonden steeds te laat thuis. Dit duurde zo'n twee maanden, pas toen hoorden we wat er aan de hand was. 

Kees: "Het eerste wat in je opkomt, is 'ik ga die vent wat aandoen'. Samen met de vader van haar vriendin wilde ik hem wel even opzoeken. Gelukkig zijn we zo verstandig geweest dat niet te doen, er spelen allerlei gedachten van wraak door je hoofd. We zijn uiteindelijk aangifte gaan doen bij de politie". 

Mieke; "Als moeder weet je geen raad. Ik heb samen met mijn dochter meegehuild, haar beschermd, gewiegd zelfs, en geen verwijt naar haar geuit. Ze voelde zich vies en werd bang op straat. Ze vertrouwde zelfs onze familie en vrienden niet meer. Niemand mocht haar aanraken. 'Iemand heeft aan ons kind gezeten', dacht ik. Je wilt je andere kinderen er zoveel mogelijk buiten houden, maar het zette een flinke domper op ons gezin. Na twee weken werd de man door de politie van zijn bed gelicht. We dachten: 'Nu zal hij wel opgepakt worden'. Er werd huiszoeking gedaan en zelfs kinderporno bij hem gevonden op de computer. Dan denk je; zijn vrouw gooit hem vast wel op straat. Maar niets daarvan; hij hield de week daarop nog gewoon een barbecuefeest in zijn tuin". 

Kees: "Er gingen op straat natuurlijk geruchten, maar de meeste mensen denken dat zoiets hier toch niet gebeurt. Op school had iedereen de mond er van vol. Je merkt ook wel dat mensen je verhaal graag willen horen, maar willen er geen deel van uitmaken. Op het laatst merk je ook een houding van, houdt er nu maar over op. Maar bij ons gaat het niet direct over. Gelukkig zijn er veel mensen die ons steunen". 

Mieke: "Na de eerste rechtzaak werd hij veroordeeld tot dertig maanden gevangenisstraf, waarvan tien maanden voorwaardelijk, maar werd niet direct opgepakt en ging dezelfde dag nog in hoger beroep. Zo kwamen we hem bijvoorbeeld diverse malen tegen op de basisschool waar onze en ook zijn kinderen zitten. We hebben een brief geschreven naar het schoolbestuur, want zo iemand laat je toch niet in de buurt van kinderen komen? Je zou toch op zijn minst mogen verwachten dat in navolging van het vonnis de directeur van de school passende maatregelen zou nemen.  

Kees: "Na de aangifte zijn er talloze verhoren geweest, de meisjes zijn behoorlijk doorgezaagd door de zedenpolitie. Dat is ook goed natuurlijk. Laten we duidelijk zijn; iemand mag niet onschuldig worden veroordeeld. We hebben daar ook aan meegewerkt en hebben ons van begin af aan correct gedragen om de rechtsgang niet te belemmeren. Maar het valt niet altijd mee je emoties in bedwang te houden". 

Mieke: "De man wist elk kind op haar karakter te bespelen met mooie praatjes over modellenwerk. Met zijn gladde praatjes en valse beloftes kreeg hij het voor elkaar dat de meisjes dingen deden die niet hoorde te gebeuren. Een van de meisjes werd zelfs met sms-jes naar zijn kantoor gelokt. Onze dochter drong haar vriendin erop aan naar de vertrouwenspersoon op school te gaan. Zodra die het verhaal hoorde, heeft ze de meisjes gescheiden en hen afzonderlijk het verhaal laten doen. Dat heeft ze echt goed gedaan". 

Kees: "In het begin hadden de meisjes nota bene nog medelijden met hem en zijn gezin. Ja, waarom bleven ze toch oppassen, terwijl die vent eerder thuis kwam en zijn vrouw nog op de sportschool was"? 

Mieke: "Meisjes op die leeftijd zijn heel erg kwetsbaar, met hun ontluikende gevoelens, die ze niet meteen weten te plaatsen. Dat ze medelijden hadden, lijkt veel op het zogenaamde Stockholmsyndroom (Het verschijnsel dat mensen zich onder bepaalde omstandigheden hechten aan de personen die hen ernstig onrecht aandoen). Onze dochter werd pas kwaad, nadat ze beter begreep wat er allemaal was gebeurt met haar en haar vriendinnen, ze heeft altijd al een sterk gevoel van rechtvaardigheid gehad". 

Kees: "De verdachte was een bekende bij de politie. Achteraf blijkt dat voordat dit met deze kinderen gebeurde, er ook al een volwassen vrouw melding had gedaan bij de politie tegen hem". 
 
Mieke: "Alles speelt nu al bijna 4 jaar. Bij de laatste rechtzitting moesten de meisjes opnieuw hun verhaal doen tegenover drie rechters in het bijzijn van de verdachte. Ze waren ontzettend zenuwachtig, maar wij hadden ze uiteraard gezegd eerlijk te zijn, zodat het recht zou zegevieren". 

Kees: "We willen zeker geen eigen rechter spelen, maar willen graag ouders met ons verhaal waarschuwen. Je denkt wel eens dat voor zo iets een hele wijk de barricaden op zou moeten gaan, maar helaas, zoiets gebeurt simpelweg niet. We hebben als ouders van alle drie de meisjes wel heel veel steun aan elkaar gehad". 

Mieke: "Wij hebben het als ouders niet kunnen voorkomen, ondanks al onze goede zorgen. Toen de kinderen klein waren, leerden we ze hoe ze tegenover kinderlokkers moesten handelen door middel van een rollenspel en gaven de kinderen een soort wachtwoord. Als ouders hebben we het zo goed mogelijk proberen te begeleiden".  

Kees: "Een dergelijke gebeurtenis is de grootste nachtmerrie voor elke ouder. Het lijkt wel een foute film waar we in beland zijn." 

Mieke: "Maar we zijn er over blijven praten met elkaar, je moet het niet wegstoppen. Onze dochter droomt er nog wel eens over en dat vertelt ze dan. Gelukkig gaat het hartstikke goed met onze dochter, maar ze is te vroeg uit haar kinderwereld opgeschrikt en zoiets is nooit meer goed te maken. Uiteindelijk heeft de dader zijn verdiende straf gekregen.