Onderwijsassistente

Graag wil ik jullie mijn verhaal vertellen. Inmiddels ben ik 40 jaar, getrouwd en heb 2 kinderen. Op de lagere school hadden wij een soort onderwijsassistente Hannie. Een gezette, joviale vrouw. Toen ik op de 2e HAVO zat, kwam ik haar weer tegen. Ze was blij me te zien en nodigde me bij haar thuis uit om bij te kletsen. Bij haar thuis was het een komen en gaan van jonge meisjes, zoals ik. Alles kon en mocht er. Niets was vreemd. Ze betrokken me bij vanalles, waardoor ik me heel volwassen voelde. (Haar vriend was maatschappelijk werker of zoiets). Er sliepen ook meisjes, die thuis weggelopen waren. Hannie en haar vriend krgen daar  geld voor, dus ik neem aan dat het pleegkinderen waren. Maar zeker weten doe ik dat niet. Hannie probeerde me van mijn ouders los te weken door opmerkingen te maken dat mijn ouders me als ik een kind behandelde, dat ik beter verdiende etc etc. In mijn warrige hoofd ging ik me inderdaad afzetten tegen mijn ouders. Ik kreeg bij Hannie een 'relatie' met een 'huisvriend'. Een zekere Rob. Rob was 27, ik 13. We kusten wat en hij bevoelde me. Hij wilde ook dat ik hem aanraakte op bepaalde plekken maar dat durfde ik niet. Voor een tijd was hij tevreden, maar ging steeds meer druk uitoefenen. Hij deed het overkomen alsof ik abnormaal was. Rob wilde sex met me hebben, besprak het feit dat ik dit niet wilde met Hannie en nog een aantal volwassenen die daar veel kwamen. Hij beschreef me als angsthaas en ik werd uitgelachen. Ik vond het verschrikkelijk om uitgelachen te worden en stemde uiteindelijk toe. Het was een afschuwelijke ervaring. Daarna was het alsof iedere volwassen man die daar kwam iets van me moest en ik was bang om te weigeren. Het misbruik heeft ongeveer een 3/4 jaar geduurd. Een vriendin heeft mijn ouders gewaarschuwd en toen is het balletje gaan rollen. Hannie runde een soort bordeel met kinderen. Dit gebeuren heeft een enorme invloed gehad op de rest van mijn leven. Ik heb veel verkeerde keuzes gemaakt (vooral op gebied van partners), ik vond me zelf niet de moeite waard, daarnaast was ik erg in de war. Toch heb ik, met hulp, een knop weten om te zetten en ik kan vertellen dat mijn leven er vanaf mijn 30e een stuk beter is. Ik heb geleerd om voor mezelf op te komen, mezelf de moeite waard te vinden en vooral van mezelf te houden. Zoals ik al zei, zijn de laatste tien jaar van mijn leven goed geweest. Het echte afsluiten, heb ik pas vorig jaar gedaan. Ik begrijp nog steeds niet goed wat de aanleiding was. Volgens mij was die er niet eens. Ik was op de badkamer en keek naar mijn spiegelbeeld. Ik dacht terug aan toen en zei toen hardop tegen mezelf; 'je kon er niets aan doen en je hoeft je niet te schamen. je was een kind'. Ik voelde een intens verdriet om het kind in me en heb eens een flinke portie gehuild. Daarna was ik heel blij en opgelucht. En eigenlijk is dat zo gebleven. Het is een min of meer geaccepteerd onderdeel geworden van mijn leven. Mijn twee zoons houd ik in de gaten; volwassenen om hen heen, wantrouw ik bij voorbaat. Zowel mannen als vrouwen. Dat laatste wil ik ook niet afleren. Waarom vertel ik mijn verhaal; gestoorde mensen hebben me beroofd van mijn jeugd en een groot deel van mijn leven. Door een goed vangnet, geweldige ouders en een super hulpverleenster ben ik er goed vanaf gekomen. In mijn werk, met psychiatrisch belaste ouderen, word ik nog regelmatig geconfronteerd met mensen, bejaarde mensen, die door misbruik, incest letterlijk voor hun leven getekend zijn. Die verschrikkelijke levens hebben gehad. En vaak met hun, ook hun kinderen. Misbruik kan levens verwoesten. Van meerdere generaties. En de mensen die dit kinderen aan kunnen doen, behoren niet, zonder enige vorm van controle of toezicht in onze maatschappij te leven. De mensen die dit doen zijn gestoord en volgens mij, ongeneeslijk ziek. AJ.