Beste redactie van sks

Nadat ik een aantal maanden elke dag mee lees bij jullie, en na telefonisch kontakt met Yvonne die ik trouwens dag en nacht kan bellen, heb ik besloten mijn verhaal op papier te zetten.
Ik draag mijn verhaal op aan mijn broer Wilco, mijn reddende engel.

Ik heb een klote tijd achter de rug, en nog ondervinden we er elke dag, elk uur, last van.
Ik ben getrouwd en heb een schat van een man, en we hebben 1 dochtertje van 8 jaar.
Onze oogappel. Om haar gaat het gelukkig niet, maar om mijn verleden.
Ik ben toen ik 11 jaar was seksueel misbruikt door mijn oudere broer. Ik mocht niks zeggen van hem, anders zou hij mijn poesje wat ik net gekregen had van mijn vader verdrinken. Ik moest de ergste handelingen bij hem doen om hem tevreden te stellen.
Ik moest hem met mijn mond bevredigen, ik moest zelfs met hem naar bed. Dit heeft tot mijn 14 levensjaar stand gehouden.
Op een gegeven moment had hij me weer boven weten te krijgen en had mijn Misty boven het trapgat aan haar nekvel vast, ik gilde het uit, en gelukkig kwam op dat moment mijn oudste broer via de achterdeur naar binnen. Deze hoorde me gillen en rende de trap op naar boven.
Hans, en je mag gerust zijn naam noemen, schrok ernorm toen hij mijn oudste broer Wilco zag, en liet Misty los en begon te stotteren. Wilco zag mijn gezicht en vroeg wat er aan de hand was, waarom ik zo bang van Hans was. Ik begon te huilen en als de dag van gisteren weet ik nog precies wat Hans zei: "Ze wilde het zelf, ze wilde met me naar bed….."
Wilco stond langzaam op, en had een blik in zijn ogen daar wordt je bang van. Hij liep dreigend op Hans af, en deze probeerde te vluchten, maar kwam niet verder dan de trap .
Mijn oudste broer gaf Hans een pak slaag daar lusten de honden geen brood van, en ik stond erbij.
Nadat Hans op de grond lag, tilde Wilco me op, en droeg me naar beneden. Misty kwam achter ons aan. Wilco, mijn allerliefste broer, troostte me, en belde gelijk mijn vader op zijn werk op. In een korte uitleg vertelde hij wat er gebeurd was. Mijn vader kwam naar huis, en ondertussen was Hans opgestaan hij had een gat in zijn hoofd,  zijn oog zat dicht, en een bloedneus. Hij zag er eng uit en begon gelijk toen hij onze vader zag te stotteren, "ze wilde zelf met me naar bed pa, ze drong er steeds op aan, dat doet ze al 3 jaar.

Wilco moest mijn vader tegenhouden, ondertussen was mijn moeder ook teruggekeerd van boodschappen doen, hoorde wat er gebeurd was, en pakte resoluut te telefoon en belde 112. Ze zei alleen maar "mijn zoon heeft mijn meisje verkracht en als jullie niet snel hier komen maak ik hem persoonlijk af! " Ze werd aan de praat gehouden en ondertussen arriveerde de politie.
Deze had genoeg aan een korte uitleg en hebben Hans meegenomen. Wij bleven achter, ik helemaal overstuur, mijn vader en moeder totaal machteloos, en Wilco, mijn broer Wilco, mijn reddende engel, belde naar zijn vriendin dat ze hier moest komen omdat er iets ergs aan de hand was. Toen belde hij onze huisarts en vertelde het verhaal. We moesten onmiddellijk langs komen, ik moest onderzocht worden. Vreselijk was dat, echt dat wil je niet weten.
Vanuit de dokter naar het ziekenhuis, want dat was nodig voor de aangifte zo vertelde de dokter.
Vreselijk naar was dat, ze waren lief in het ziekenhuis. Daarna naar huis en ik liet het allemaal maar gebeuren. De politie kwam langs samen met iemand van slachtofferhulp. Ik zei niks, ik zat alleen maar met Misty op schoot. Ik heb weken niet gepraat, tegen niemand niet, alleen tegen Misty als ik s'avonds in mijn kamertje was. Misty begreep me, en gaf me kopjes. De rechtszaak kwam en ik moest erbij zijn. Ik wilde erbij zijn, ik wilde praten… daar wel! Ik heb gepraat, ik heb de rechter aangekeken en verteld wat mijn broer Hans gedaan had, hoe ik zijn penis in mijn mond moest nemen, hem zo bevredigen, ik hield niet meer op met praten.
De rechter keek me aan met een blik vol medelijden, en mijn broer Hans keek naar de grond. Mijn ouders en Wilco waren zo trots op me, ik sprak immers weer. Mijn broer kreeg een voorwaardelijke gevangenisstraf en een taakstraf.
Mijn ouders hebben hem het huis uitgezet, waar hij woont ik weet het niet, en dat is maar goed ook, want Wilco en mijn man zijn nog steeds op zoek naar hem. ik heb gepraat met instanties, alles maar ze kunnen me niet de hulp en ondersteuning geven die ik nodig heb. Gek genoeg hebben jullie dat gedaan, ja ik weet het, het klinkt heel raar, maar sinds ik hier lees,  de verhalen lees van de slachtoffers, jullie stukken lees, voel ik me beter, rustiger.
Ik vond het ook vreselijk om te horen dat juist Yvonne een taakstraf krijgt voor het misschien wel redden van een aantal kinderen. Daarom wil ik aanbieden om je taakstraf op me te nemen lieve Yvonne.

Carla.