De titel zegt genoeg, we kregen weer een schrijnend verhaal. Op verzoek zijn de namen verwijderd.

Mijn verhaal over seksueel misbruik.

Hallo, ik schrijf dit verhaal over hoeveel kans er is dat je in aanraking kan komen met iemand die seksueel misbruik van je kan maken, het kan falmilie zijn, maar ik heb het mee gemaakt met de oude buurman, iedereen zag hem als de buurtvriend maar achter gesloten deuren was hij iemand anders.

Ik woonde in volksbuurtje, waar alle kinderen samen op straat speelden, ook woonde daar een oude man van toen in de 80 jaar, deze man was zeer geliefd in de straat onder de kinderen omdat hij altijd buiten voor zijn deur zat zeemansliedjes te zingen, en verhalen te vertellen, en vaak een snoepje uitdeelde aan de kinderen.

Ik was een jaar of 8 tot mijn 12  toen ik samen met een vriendin altijd naar de beste man ging bij hem zitten, spannende verhaaltjes aanhoorde, we waren vaak bij hem hij was toen ongeveer 85 jaar, als het vies weer was gingen we bij hem binnen spelen we gingen dammen, spelletjes spelen hij had een touwtje uit de deur hangen zodat we altijd bij hem naar binnen konden.

In het begin ging alles gewoon, maar later kwamen er spelletjes die je als 8 jarige niet kon en best wel interressant vond, het werd steeds seksueler, en toch zo stom als we waren gingen we weer terug naar die man. Tot op een zekere dag het touwtje hing uit de deur, en ik en mijn vriendinnetje gingen naar binnen hij lag op de bank, en deed net of hij sliep, wij gingen aan tafel een spelletje doen, toen we keken lag hij niet meer op de bank, hij had de voordeur op slot gedaan en hij riep ons dat we moesten komen, we zijn naar zijn slaapkamer gegaan, en daar moesten we dingen met hem doen, ik ben toen zo geschrokken heb een mes uit zijn keuken gepakt en heb gezegd doe de deur open, zo zijn we naar buiten gekomen, en heb toen als kind zo verschrikkelijke angst gekregen dat ik niet meer naar buiten durfde om te spelen, we mochten niks zeggen van hem als we wat zouden vertellen dan zouden onze ouders heel boos op ons worden, en hij zou ons dan niet met rust laten.
Elke keer als ik naar school moest en voor zijn deur langs liep was ik bang, hij maakte bewegingen met zijn tong om zijn mond en pakte zich bij het kruis vast. Elke dag zeiden mijn ouders ga toch buiten spelen met je vrienden maar nee verzon altijd een smoes nee ik ben moe nee ik ben ziek. Dat mijn ouders wel eens zeiden tegen elkaar wat heeft ze toch.

Dit heeft een behoorlijke tijd geduurd, het was immers ook mijn eigen schuld dacht ik, ik ging steeds weer terug naar die man, Toen 2 jaar later gingen we verhuizen weg uit de straat weg bij die oude man, aan de ene kant was het een enorme opluchting voor me maar aan de andere kant voelde ik me schuldig, ik kon de kleine kinderen die nog in de straat woonden niet in de gaten houden, en het geestelijk gehandicapte meisje die ook altijd bij de man kwam kon ik niet meer waarschuwen, ik was inmiddels al wat ouder, was 16 jaar en het begon me steeds meer te knagen, het was niet goed wat er gebeurd was ik had geen schuld ik was nog een klein kind, kreeg er steeds meer last van.

Heb toen besloten een brief naar mijn beste vriendin in den helder te sturen met mijn verhaal, zodat zij mij een brief terugstuurde, deze brief heb ik toen op mijn bureautje gelegd zodat mijn moeder er wel in moest kijken.

Toen ik op die dag van school kwam, riep mijn moeder me en confronteerde ze me ermee, en vroeg of het waar was wat ze gelezen had. Toen kwam mijn opgekropte verdriet en vooral ook schaamte eruit, heb ze alles verteld, mijn vader kwam erbij, en mijn ouders hebben de politie gebeld, mijn vader was woest en wou naar die man toe maar de politie raadde hem het af en zei het is een oude man als je die duwt valt ie en dan heeft ie wat en dan heb jij het gedaan en zit jij vast, en hij loopt vrij rond.

Mijn ouders hebben zoveel verdriet ervan gehad, dat ze niks door hadden dat ze alles hebben laten gebeuren. Ik ben toen naar het politiebureau gegaan voor een verklaring, ik had daar de grootste moeite mee, moest aan een mannelijke agent dingen vertellen wat mij overkomen was en geloof me het moest op de detail, als 16 jarige schaam je je kapot, er werden dingen gevraagd, je moest je gevoel beschrijven, en wat je wou dat zon man voor straf kreeg

Je werd behandeld als een volwassene en een toontje begrip vond ik niet dat ik kreeg.

Toen hebben we bericht gekregen de oude man was meegenomen maar het politiebureau, hij werd verhoord en daarna weer vrijgelaten, de man die inmiddels de 90 al had bereikt, hij had alles bekend en zijn woorden waren ik voelde me eenzaam en alleen nadat mijn vrouw is gestorven en mijn kinderen niet vaak meer langskwamen zocht ik genegenheid. Het bleek dat ik niet de enigste was, zowieso mijn 2 vriendinnen die ook op het bureau zijn geweest om melding te maken maar hij had ook nog wat ergens een boot en daar nam hij ook kinderen mee naar toe.
Uitspraak van de rechter, omdat ie zich eenzaam voelde en zich vergreep aan kinderen, kreeg hij tot mijn grote spijt GEEN straf, de rechter had gezegd dat zijn kinderen vaker hem moesten opzoeken zodat hij niet meer zo eenzaam was. Hij mocht geen kinderen meer in zijn huis hebben. Al met al hij was te oud voor een straf.
Dus hij geen straf ik bij een psycholoog gelopen omdat ik het een plaatsje moest proberen te geven en er mee moest leren omgaan.

Zo heeft deze man nog een aantal jaren geleefd, zag hem vaak op zijn scootmobiel door de stad heenrijden zodat ik weer een winkel inschoot tot ie voorbij was , hij reed vaak langs het naaktstrand en zat daar op een bankje te gluren, meneer had al zijn vrijheid nog.

Toer er in de krant stond bij de overlijdensadvertentie een aantal jaren later dat hij overleden was.hij was 98 jaar geworden, Ik heb toen mijn auto gepakt ben naar de oude buurt gereden, en heb bij de buren aangebeld om te vragen of de oude man overleden was, zij bevestigde dat en ik heb gejucht, gehuild, een soort opluchting voor me.

Toen ik thuis kwam heb ik samen met mijn ouders de vlag uitgehangen en heb ik ze mee uit eten genomen. Misschien heel erg maar ik heb een klein feestje gevierd,eindelijk geen angst meer om die man tegen te komen, het was voor mij op dat moment een soort bevrijding dat ik het hoofdstuk kon sluiten.

Mijn verhaal, ik hoop dat jullie er iets mee kunnen.